«Señor ministro, canto máis bonifiquemos as peaxes, máis usuarios vai ter a autoestrada e, polo tanto, máis cartos vai gañar e máis cartos lle vai custar aos presupostos do Estado. Vostede o sabe, pero eu creo que debe coñecelo todo o mundo. As bonificacións e as peaxes na sombra teñen un elevadísimo custo público que financia un enorme beneficio privado. Aquí vostede deu varias cifras e outros portavoces tamén. Eu as teño sumadas e digo que coas peaxes na sombra e as bonificacións actuais, o Goberno ten comprometido 3400 millóns de euros ata o ano 2048; 3400 millóns de euros que van saír do peto de toda a cidadanía española para engrosar eses 5000 millóns de beneficios que van ter os fondos holandeses e canadenses, que son propietarios da empresa. Non estamos de acordo con este modelo de beneficios privados a conta do público. Por iso, dicimos que a solución é recuperar a Autoestrada do Atlántico para o público. Pero non é só unha cuestión económica, é tamén fundamentalmente un modelo de transporte no que nós cremos. A mobilidade non debe ser unha área de negocio privado, senón que debe estar ao servizo da articulación económica e social dos territorios. En realidade, dos 165 375 quilómetros de estradas que hai en España, dos 17 660 quilómetros de vías de gran capacidade, só 865 quilómetros están xestionados por empresas privadas a través de concesións de peaxe e en 2026, cando remate a concesión Bilbao-Zaragoza, quedarán por debaixo de 600 quilómetros. Levamos tanto tempo pagando peaxes que nos esquecemos da anomalía que supón a propia existencia de autoestradas explotadas por empresas privadas. Parécenos normal, pero en realidade son tramos da rede estatal privatizados, explotados por lobbies da construción e fondos de investimento, moitos deles estranxeiros, que converten en negocio privado o que debería ser unha infraestrutura pública.»

Fragmento 3 de 11 de esta intervención.