«En resumen, nuestra Constitución lo establece, el Tribunal Constitucional ha configurado este derecho y las Cortes en el Senado ya plasman su ejercicio. Si no hay normas que lo impidan, es imposible dar razones de índole constitucional o legal que justifiquen el rechazo a la proposición que comenzamos a tramitar en este momento. Esta reforma non é algo illado, senón que forma parte dun recoñecemento máis amplo, como pon de manifesto a proposta do Goberno de incorporar as nosas linguas cooficiais como linguas de traballo nos órganos da Unión Europea. Por certo, a diversidade lingüística está normalizada na práctica parlamentaria en países como Bélxica, Canadá ou Suíza. Señorías, non busquen escusas. É posible e é constitucional. E quen se opón a isto non é por outra razón que a de opoñerse a que no Congreso se falen as linguas que a diario falan na cidadanía. Chegou, por tanto, o momento de poñer fin a esta indefinición regulamentaria e incorporar á práctica desta cámara o plurilingüismo, que xa está asumido con plena naturalidade nos parlamentos autonómicos e na outra cámara.»

Fragmento 2 de 8 de esta intervención.